A to prezent od mojego wówczas sześcioletniego brata, wykonany na pracach ręcznych w zerówce.
Arcydzieło!!!
Ostatnio to mój ulubiony trunek Grand Marnier o ciężkim pomarańczowym smaku cudownie wzbogacony koniakiem, w sam raz do serniczka :)
Teraz klikasz na "Dodaj bloga do swojej listy". W małym oknie wpisujesz adres np. http://oksztelowka.blogspot.com :) 
lub bliskie spotkanie trzeciego stopnia. Jak kto woli. 
Jak Lula ma dobry humor to sobie tak spokojnie siedzą… zdążyło się to raz i to chyba tylko do zdjęcia. Księżna stale, lecz bez skutecznie odgania Rudzia. Wali łapa po szybie, czasem łapą i pazurkami, podejrzewam, że stąd rysy na szybie, wydaje przy tym przekomiczne wojenne okrzyki. Rudzio, jak zwykle jest nie wzruszony i ma ja w poważaniu - głębokim.
Bielizna suszona na słońcu ma niepowatrzalny zapach... słodki, głeboki, eteryczny.
Lubię zasypiać w posieli, która cały dzień "opalała" się w ogrodzie. 
Czas się przedstawić i zaprezentować co tam w obejściu piszczy, a właściwie miauczy.
Lula vel Księżna Fochna
Najważniejsza i najukochańsza. Nasz pierwszy nabytek 
na wspólnej drodze życia. Kot niezwykły i na wskroś „nie koci”. Już sama jej mina wskazuje na to, że coś jest nie tak. Zazwyczaj naburmuszona, sporadycznie reaguje na wołanie, pieszcza się tylko przed snem, wiec jakiekolwiek miluszanie w zimowe wieczory, przy herbatce, wykluczone. Kota nie ma prawa dotykać nikt, oprócz mnie, bo od razu jest afera. A to ktoś pogryziony, a to komuś z pazurka się dostało, w najlepszym przypadku namiałczy na intruza w sposób tak przeraźliwy, że tylko uciekać się chce. Ale jak nie kochać tego futrzaka skoro pańci stale przynosi prezenty (a to myszkę, a to norniczkę, ptaszki i ćmy tez się zdarzają – na moje nieszczęście prezenty bywają żywe, a Lula oczekuje że będę się z na nimi bawić… fuuuuu). Wszyscy wiedz, że to mój i tylko mój kot. Tam gdzie ja tam i ona:)
Rudi, Rudzio...jeszcze nie mamy na niego pomysłu T O T A L N E przeciwieństwo Luli. Po pierwsze - kocur. Po drugie 
- to on nas wybrał, jakieś półtora miesiąca temu po prostu pojawił się. Po trzecie - nałogowy pieszczoch. Nie zdawałam sobie sprawy że takie koty istnieją, można go pieszczać od rana do wieczora, a on i tak nie ma dość. Po wtóre - oswojony, pewnie szczepiony bo już wykastrowany, co nie ukrywam ułatwiło nam decyzję o tym, że zostaje z nami.
Koty się tolerują… czasem. Oczywiście problemy stwarza Fochna, bo to ona jest „kogucikiem w tym miasteczku”. Jak na razie Rudi śpi i je na podwórku, nie stresujemy Luli, żeby grubasek cało i zdrowo nam się okocił.
Nie… nie zakładamy hodowli kotów, bynajmniej. Dwa kociaki już maja rezerwację i perspektywę na bardzo fajny dom. A ponieważ Lula to drobna kocia nie spodziewamy się więcej. Jeśli okaże się, że jakimś cudem mamy nadwyżkę to listę oczekujących też posiadamy. Co szczerze mówiąc strasznie mnie dziwi, bo kociaki chcą wziąć osoby, które znają temperament Luli. Na tym zakończę, bo kocia mama ze mnie straszna i mogę opowiadać o zwierzakach bez końca:)
